| |
|
หลวงปู่ดุลย์ อตุโล ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพธรรมคนสำคัญที่สุดของจังหวัดสุรินทร์ จวบจนมรณภาพ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๖ ด้วยอายุ ๙๖ ปี ท่านเป็นศิษย์รุ่นแรกของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต
แม้ท่านจะมีประสบการณ์โชกโชนในฐานะพระป่า ผู้เชี่ยวชาญในกรรมฐาน.. ทั้งฝ่ายสมถะและวิปัสสนา
แต่ท่านไม่เคยอ้างตนเป็น “ผู้วิเศษ” เวลามีใครมาชวนคุยเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ..อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์.. หรือแม้แต่เรื่องอาถรรพ์ลี้ลับ... ท่านจะตัดบทหรือไม่สนใจเอาเลย
แม้จะมีใครมาขอให้ท่านช่วยกำหนดฤกษ์ยาม เช่น...หาวันดีที่จะบวช หรือหาฤกษ์จัดงานมงคล ท่านก็มักบอกว่า... “วันไหนก็ได้ วันไหนก็ดี”
คราวหนึ่งมีคนเอาเครื่องรางของขลังออกมาอวดกันเอง..ต่อหน้าท่าน.. คนหนึ่งมีเขี้ยวหมูตัน...อีกคนหนึ่งมีนอแรด... ต่างอวดว่า...ของตนวิเศษ...ดีอย่างนั้น..อย่างนี้.. มีคนหนึ่งถามท่านว่า...อย่างไหนวิเศษกว่ากัน..?
ท่านตอบว่า.. “ไม่มีดี...ไม่มีวิเศษอะไรหรอก... เป็นของสัตว์เดรัจฉานเหมือนกัน..”
นอกจากท่านจะไม่แสดงตัวเป็นผู้วิเศษแล้ว ท่านยังไม่อวดอ้างว่าเป็นพระอริยะ...แม้จะมีคนจำนวนมากที่เชื่อเช่นนั้น... แต่ถึงจะซักไซ้ไล่เลียงถามถึงคุณวิเศษของท่านเพียงใด ท่านก็ไม่เคยอวดตน...
เคยมีคนถามหลวงปู่สั้น ๆ ว่า...ท่านยังมีความโกรธอยู่ไหม..? แทนที่ท่านจะตอบว่า...หมดโกรธ หมดโลภ หมดหลงแล้ว..
ท่านตอบสั้น ๆ ว่า... “มี...แต่ไม่เอา...”
สมเด็จ..น้อย..
ที่มา : ลำธารริมลานธรรม...พระไพศาล วิสาโล...
ขอบคุณบทความจากธรรมะไทย
|
|
|
|
|
โดย :พิกกี้โกะ ( สมาชิกไอดีที่ 10809) โพสเมื่อ [ วันจันทร์ ที่ 19 มกราคม 2552 เวลา 11:24 น.]
 |
[ เก็บกระทู้นี้ไว้ใน Topic Bookmark | ส่งกระทู้นี้ต่อให้เพื่อน ]
นโยบายของเว็บไซต์ กรุณาอ่านก่อนใช้งานระบบใด ๆ
| " ประกาศ " |
|
| | |
|