ว่าด้วยเรื่อง การทำบุญ

ไม่ว่าจะเป็นการทำบุญในงานมงคล หรืออวมงคล ถ้าจะทำให้ถูกต้องและได้ผลดี ควรเป็นเรื่องของการทำจิตใจให้บริสุทธิ์สะอาด

ไม่ใช่ทำด้วยความโลภ ความโกรธ หรือ ความหลง

๑. กล่าวโดยเหตุ ได้แก่การทำความดีซึ่งรวมถึงการเว้นความชั่วด้วย๑. กล่าวโดยเหตุ ได้แก่การทำความดีซึ่งรวมถึงการเว้นความชั่วด้วย

๒. กล่าวโดยผล ได้แก่ความสุข

๓. กล่าวโดยสภาพ ได้แก่การที่จิตใจได้รับการชำระล้างให้บริสุทธิ์ ผ่องใส ซึ่งสรุปได้ว่า การทำบุญคือการทำความดี นั่นเอง

๑. การเอื้อเฟื้อ ให้ปัน

๒. การรักษาศีล

๓. การทำใจให้สงบ ทำปัญญา ( ความรู้แจ้งเห็นจริง)ให้เกิดขึ้น

๔. การอ่อนน้อมหรือแสดงคารวะ

๕. การขวนขวายในกิจการที่ชอบที่ควร คือ ช่วยผู้อื่น หรือ ช่วยงานสาธารณะ

๖. การให้ส่วนบุญ คือการแบ่งส่วนบุญให้ผู้อื่น

๗. การพลอยยินดีในการทำความดีของผู้อื่น

๘. การฟังธรรมหรือฟังคำแนะนำอันเป็นธรรม

๙. การแสดงธรรมหรือให้คำแนะนำอันเป็นธรรม

๑๐. การทำความเห็นให้ถูกให้ตรง (ตามทำนองคลองธรรม)

ทาน
ศีล
ภาวนา เรียกว่า บุญกิริยาวัตถุ

ทาน แปลว่า

การให้ คือ ตั้งใจให้ สละให้ หรือ บริจาค ในทางพระพุทธศาสนา กำหนดวิธีการทำบุญที่เป็นทานไว้หลายอย่าง โดยมีวัตถุประสงค์ของการให้ทานดังนี้

๑. เพื่ออนุเคราะห์ คือ ช่วยเหลือผู้มีความต้องการ

เช่นประสบภัย หรือขาดแคลน หรือได้รับความทุกข์ยาก ด้วยความกรุณา คือคิดจะช่วยให้พ้นทุกข์

คือเกื้อกูลกันในระหว่างญาติเพื่อนบ้าน มิตรสหาย เป็นการแสดงไมตรีจิตต่อกัน ด้วยความเมตตา คือคิดจะให้เป็นสุข

ทั้งข้อ ๑ และ ๒ เป็นการแสดงออกซึ่งความเอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ ไม่เห็นแก่ตัว

๓. เพื่อบูชาคุณ เช่น บูชาคุณบิดา มารดา ผู้มีอุปการะอื่นๆ รวมทั้งพระภิกษุสามเณร ผู้ประพฤติดี ประพฤติชอบ เป็นการบูชาท่านผู้ควรบูชา

สนับสนุนข้อคิดนานาสาระโดย: