วันที่ไม่ต้องร้องไห้กับความรัก

ที่เราเจ็บปวดกับความรักน่ะ

ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก

....แต่เป็นเพราะมันอยู่กับเราต่างหาก


ถ้าวันนี้คนสองคนหมดรักกันไป

คงไม่มีใครเสียใจมากนัก

แต่เป็นเพราะรักที่อยู่ในใจคุณนั่นเอง

ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้


ธรรมชาติของรักมักไม่ให้โทษแก่ใคร

เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า....

มีวันที่รักมา ก็มีวันที่รักไปได้ ความรักเป็นสิ่งสวยงาม

หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่

เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามาก

เขาคงเห็นความดี ความตั้งใจของเรา

และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย

และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา ความฟูของหัวใจ

มักทำให้เรายึดมั่นว่า เขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา

มันเหมือนทรัพย์สินในใจอย่างหนึ่ง

ที่ต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ

นานเท่านานที่เราปราถนา


ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล

เพราะมันฝืนความเป็นจริง ของกฏธรรมชาติ 

ไม่ได้บอกว่า...รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป

เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป

จะรักคุณมากขึ้น คงดิม หรือหดน้อยถอยลง

ก็เป็นเพราะคนสองคน

ไม่ใช่เพราะเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว


ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก...แต่ในความซับซ้อนนั้น

มันก็ยังมีความเรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง

เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน

ทุกอย่างล้วนอยู่ในกฏเดียวกัน

มันจะ เกิดขึ้น...ตั้งอยู่...แปรสภาพ แล้วจบลง


รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่จนเฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้

เพราะวันหนึ่ง ไม่เรา ก็เขา ก็ต้องตายจากกัน

ที่สำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า...วันนี้เขาอยู่หรือจากไป

สำคัญที่ว่า...ช่วงที่เราอยู่ด้วยกัน

ขอให้มีความทรงจำที่ดี...ก็เพียงพอแล้ว

อย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง

และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้


ถึงวันนี้จะร้องไห้ ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้

มีวันทีเลวร้าย มีวันที่สงบ มีวันที่ว่างเปล่า

สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน

สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป

ทุกข์ก็เฉกเช่นกัน

ร้องไห้แล้วอย่าร้องเปล่า ๆ

มองให้เข้าใจสัจธรรมชีวิตไปด้วย



ผมคงได้แต่อวยพรให้คุณเข้าใจชีวิตมากขึ้น

เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น แต่อย่าแข็งกร้าว

ขอให้อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ

และให้วันใหม่ในชีวิตที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้

เป็นวันที่จะไม่ร้องไห้อีกต่อไป



   ขอขอบคุณบทความจาก "บ้านแห่งรัก"