... เล็ก เล็ก...

สะพานข้ามแม่น้ำที่กว้างใหญ่
...เกิดขึ้นได้เพราะนิ้วมือเล็ก ๆช่วยกัน

รังนก ที่อบอุ่น
...เกิดจากฟาง หญ้า เส้นเล็ก ๆ ทีละเส้น ทีละเส้น

บ้านใหญ่โต
....เริ่มจากอิฐก้อนเล็ก ๆ ทีละก้อน ทีละก้อน

ต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุด
...เติบโตจากพันธุ์ไม้เล็ก ๆ

ฝันเป็นจริงที่ยิ่งใหญ่
...เติบโตจากฝันเล็ก ๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ สิ่งเล็ก ๆ
..ก่อตัวขึ้นทุกวัน อย่างสม่ำเสมอ

แน่นอนระหว่างทาง ย่อมต้องเจอเรื่องราวที่เจ็บปวด
เจ็บกาย เจ็บใจ เจอทุกข์ ภัย
เจอความเจ็บปวดที่ไม่เคยคาดคิด

....ณ วินาที เหมือนเจอทางตัน หันไปทางไหนดีละ
ทางนั้นก็มืด ทางโน้นก็ไม่มีใครคอยช่วยเหลือ ..
...จิตใจเริ่มร้อนรน
.....ร่างกายเริ่มกระสับกระส่ายตามจิตใจ
.......สมองเริ่มหยุดคิด ....หายใจถี่ เร็ว...

ทำไมฉันถึงได้ร้อนรนอย่างนี้ ทรมาณเหลือเกิน...

ในที่สุด เมื่อทำอะไรไม่ได้
ทรุดกายลงนั่งอยู่ตรงนั้น
มองรอบกายด้วยใจนิ่ง
หายใจเข้าออกอย่างเป็นปกติ
...........

ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ มองทางออก
...ตอนนี้ยังไม่รู้จะลุกไปทางไหน
.......แต่ฉันก็ไม่ร้อนรน ไม่ไขว่คว้าจนรู้สึกเหนื่อย ..
............ฉันกำลังสร้างกำลังใจเล็ก ๆ ในมุมมืดที่ยังหาทางไม่เจอ...
.................และสักวัน กำลังใจฉันจะต้องเติบใหญ่ ด้วยมีความอดทนช่วยหล่อเลี้ยง

 

.....................................................

ขอขอบคุณ คุณ berrybotanic
ปล. จะ copy ไปต่อก้อไม่ว่า  แต่กรุณายกเครดิต ไปด้วย  ขอบคุณค่ะ