คิดไม่ถึง

                   ตอนเป็นเด็กเราก็คิดไม่ถึงคนโต

               ตอนโตเราก็คิดไม่ถึงคนแก่

               ตอนแก่เราก็คิดไม่ถึงคนตาย

               ตอนมีก็ไม่ได้คิดถึงคนจน

               ตอนไม่ป่วยก็ไม่ได้คิดถึงคนป่วย

               ตอนไม่ป่วยก็ไม่ได้คิดถึงคนตาย

                  ใจคนเราจึงไม่ได้พิจารณา ถ้าเรามีปัญญาพิจารณาเหตุผลทุกอย่าง ๆ มันก็จะมีการปลงใจ มีการทำใจและรงับใจได้ บางคนเสียใจนึกว่า  "ชีวิตเรามันไม่ดีคนเดียว…ชีวิตเราตกต่ำคนเดียว..ทำไมเราจึงอาภัพคนเดียว ?…ทำไมเราจึงลำบากยากจยคนเดียว ?… ทำไมเราจึงเป็นโรคคนเดียว ?"

                  เขาไม่ได้คิดว่า "ทุกคนจะต้องเป็นอย่างเราเหมือนกัน คนที่เป็นมากกว่าเราก็มี คนที่จนมากกว่าเราก็มี คนที่เจ็บกว่าเราก็มี…คนที่ลำบากมากกว่าเราก็มี"

             ถ้าเราคิดได้อย่างนี้เราก็จะมีจิตใจที่ดีตลอดไป ธรรมะของพระพุทธเจ้านี่ทำให้ใจของเราสบายขึ้น ทำให้มองอะไรเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้น"  เราก็ต้องทำใจอย่างนี้