| |
มีชายชราผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะมีทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตครบแล้ว
เขามีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนหนึ่ง
มีม้าที่ได้รางวัลหนึ่งตัว
และวัตถุต่างๆ มากมายที่คนส่วนใหญ่ต้องการ
|
|
|
แต่อยู่มาวันหนึ่งสิ่งมีค่าของเขานั่นก็คือ
ม้าของเขาได้แหกคอกออกมาและ
วิ่งเตลิดหายไปในป่าที่อยู่ใกล้ๆ
แค่ชั่วพริบเขาก็เสียม้าที่มีค่ามหาศาลของเขาไป..
เมื่อเพื่อนบ้านรู้ข่าว ต่างก็พากันมาแสดงความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง
ทุกคนบอกกับเขาว่า ม้าของท่านหนีไปแล้ว
ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้...
เพื่อนบ้านพยายามปลอบโยนชายชราผู้นี้แต่เขากลับตอบว่า
พวกท่านทราบได้อย่างไรว่ามันคือโชคร้าย..
|
|
อีก2-3 วันต่อมา ม้าก็กลับมาบ้านเพราะมันรู้ว่าที่นี่จะมีอาหารและน้ำให้มันหายหิว
มันนำม้าป่าแสนสวยมากค่ากลับมาด้วยถึง 12 ตัว
เมื่อเพื่อนบ้านทราบข่าวอันนี้ต่างก็พากันมาแสดงความยินดี
และกล่าวว่า ท่านช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ แต่ชายชราผู้นั้นก็ตอบว่า
ท่านทราบได้อย่างไรว่ามันคือโชคดี
|
|
ในวันถัดมาลูกชายคนเดียวของเขาพยายามที่จะขี่ม้าป่าตัวหนึ่งในบรรดา 12 ตัวนั้น
เขาถูกสลัดตกลงมาขาหักและต้องพิการนับแต่บัดนั้น
เมื่อเพื่อนบ้านรู้ข่าวก็พากันมาแสดงความเสียใจและบอกว่า
ลูกชายท่านต้องกลายเป็นพิการไปตลอดชีวิต
ช่างโชคร้ายอะไรหนอ แต่ชายชราผู้นั้นถามอีกเช่นเคยว่า
ท่านทราบได้อย่างไรว่ามันคือโชคร้ายน่ะ
|
|
อีก1ปีต่อมา..มีขุนศึกคนหนึ่งมาที่เมืองนี้
เพื่อเกณฑ์ชายหนุ่มที่มีร่างกายปกติแข็งแรงสมบูรณ์ทุกคนไปรบ..
หากพวกเขาแพ้สงคราม ทุกคนจะถูกฆ่าตายหมด
ชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็คือลูกชาย ขาพิการของชายชราผู้นั้น
|
|
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..
เราไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่เหตุการณ์ไหนจะเป็น
โชคร้ายหรือเหตุการณ์ไหนจะเป็นโชคดีที่แท้จริง..
ดังนั้นเราอย่าไปด่วนตัดสินอะไรด้วยความยึดติด
หากถึงคราวโชคดีก็อย่าหลงระเริงจนเกินไป
แต่หากถึงคราวโชคร้ายก็อย่าไปฟูมฟายจนขาดสติ
|
|
แหล่งที่มา:
|
|
|
|
|
