..ส่วนเกิน..

ส่วนเกิน...

         ตอบยากว่าความโลภฝังอยู่ในสันดานมนุษย์มาแต่แรกเกิด  หรือถูกสร้างขึ้นโดยสภาพแวดล้อมที่แน่ๆ  คือมันชูดอกตั้งแต่ใครบางคนคิดประดิษฐ์เงินตรา
และแบ่งบานเต็มที่เมื่อทุนนิยมเสรีครองโลก  ก่อนกน้านั้นมนุษย์กินอยู่ตามอัตภาพ ไม่มีใครปลูกพืชทำนาเกินกว่าที่ต้องกิน เพระาส่วนเกินคือความเหนื่อยเปล่า
         มาถึงวันนี้ ส่วนเกินคือ  'ความจำเป็น'  คือสภาพทางสังคม คือ  'ความมั่นคง'  ที่สะสมได้
         นี่คือยุคที่ความโลภเบ่งบาน คนฉลาดคือคนที่สามารถตักตวงผลประโยชน์โดยไม่ต้องทำงาน คนเก่งคือคนที่สามารถเกษียณในวัยหนุ่มสาว
 นี่คือยุคที่บ้านเมืองเต็มไปด้วยคนที่ไม่คิดจะทำงาน (บางคนแย้งว่า การเฝ้าดูกระแสขึ้นลงของหุ้นเพื่อหวังเก็งกำไร เป็นการ  'ทำงาน'  อย่างหนึ่ง)
และเด็กๆ  เติบโตขึ้นด้วยความเชื่อว่า  ไม่จำเป็นต้องเรียนหรือทำงานหนัก ก็มีชีวิตที่สุขสมและสำเร็จได้

ความโลภนี้ทำให้หลายคนยอมปิดตาข้างเดียว เมื่อมันคาบเกี่ยวกับจริยธรรม  ด้วยข้ออ้างอมตะ : เราไม่ปั่นหุ้น  คนอื่นก็ปั่น เราไม่ขายล็อตเตอรี คนอื่นก็ขาย เราไม่ตัดป่า
คนอื่นก็ตัด เราไม่เปิดบ่อน คนอื่นก็เปิด เราไม่โกง คนอื่นก็โกง
         และอีกสารพัด 'เราไม่'  กับ  'ใครๆ  ก็ทำทั้งนั้น' 
         และมักลงท้ายด้วยการเปลี่ยนสีดำให้เป็นขาว  โดยประทับตรา 'ถูกกฎหมาย'  เสียเลย
         'ส่วนเกิน'  นั้นไม่เคยพอ เพราะ ความโลภนั้นเป็นอนันต์