หนักที่สุดก่อนจะวาง แต่วางแล้วก็เบา...!

          เหตุผลที่คนยอมที่จะปล่อยวางนั้นเป็นเพราะเขาเรียนรู้มากพอแล้ว หรือไม่ก็เขาเจ็บมากพอแล้ว สองสิ่งนี้แม้จะปลายทางคือการปล่อยวางเหมือนกัน แต่ระหว่างทางนั้นแตกต่างกันมาก คนที่เรียนรู้มากพอแล้ว เขาจะเข้าใจว่าความสุขหรือความทุกข์นั้น ผ่านมาแล้วผ่านไป ยึดไว้ไม่ได้ เรียนรู้เท่านั้น เมื่อเรียนรู้แล้วเข้าใจว่าทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นในเบื้องต้น เปลี่ยนแปลงในทามกลาง และดับสลายในที่สุด เขาก็จะปล่อยวาง เพราะเขาใจว่าทุกสิ่งอยู่ในกฏนี้ ส่วนคนที่ปล่อยวางเพราะเจ็บมากพอแล้วนั้นเป็นเพราะเขามัวแต่ยึดติด และเฝ้าเสียใจกับสิ่งที่ไม่สมหวัง เสียใจในสิ่งที่จากไป เขาจะเจ็บจน ชินและเขาก็จะปล่อยวางเพราะเจ็บมามากพอแล้ว
.
แม้ปลายทางของทั้งสองคือปล่อยไป แต่หลังจากนั้นมันต่างกัน เพราะ คนที่ปลาอยเพราะเขาใจ เขาจะไม่กลัวความทุกข์ครั้งใหม่ เขาจะยังมิงโลกในแบบที่มันเป็น แต่คนที่ปล่อยเพราะเจ็บมากพอแล้ว เขาจะหวาดระแวงสิ่งใหม่ๆที่เขามา และจะทำให้เขาอยู่อย่างไม่มีความสุข
.
การปล่อยวางเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องทำ แต่อยู่ที่ตัวบุคคลว่าจะเลือกปล่อยแบบ เรียนรู้มากพอแล้วหรือเจ็บมากพอแล้ว

ขอบคุณ IG@dhammatan