คนส่วนใหญ่ชอบขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ลืมให้พรตัวเอง

คนส่วนใหญ่ชอบขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์
แต่กลับลืมให้พรกับหัวใจของตัวเอง

ทุกเช้าเราขอให้ร่ำรวย
ขอให้โชคดี
ขอให้สมหวัง

แต่เราไม่เคยขอให้ตัวเอง
มีสติเมื่อความทุกข์มาเยือน
มีปัญญาเมื่อชีวิตต้องเลือก
และมีเมตตาแม้ในวันที่โลกไม่เป็นอย่างใจ

แท้จริงแล้ว...
พรที่ประเสริฐที่สุด
ไม่ใช่การได้ในสิ่งที่อยากได้

แต่คือการมีใจ
ที่ไม่ทุกข์เกินไปเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

ลองให้พรตัวเองทุกวัน

ขอให้ข้าพเจ้า
คิดดี พูดดี และทำดี

ขอให้ข้าพเจ้า
ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น
ทั้งด้วยกาย วาจา และใจ

ขอให้ข้าพเจ้า
มีสติรู้เท่าทันอารมณ์
ไม่ปล่อยให้ความโกรธ ความโลภ และความหลง
เป็นผู้กำหนดชีวิต

ขอให้ข้าพเจ้า
มีปัญญาเห็นเหตุแห่งทุกข์
และกล้าปล่อยวางในสิ่งที่ควรปล่อย

ขอให้การงานที่สุจริต
เจริญงอกงามตามเหตุและปัจจัย
มีพอกิน พอใช้ พอแบ่งปัน
และไม่หลงลืมคุณค่าของความพอเพียง