อย่าดีใจจนหลง...อย่าเสียใจจนพัง

โลกนี้และชีวิตนี้...ไม่มีอะไร

ข้าพเจ้าเคยคิดว่า
ชีวิตนี้ยาวนานเหลือเกิน

เราจึงพยายามสร้าง
พยายามสะสม
พยายามครอบครอง
และพยายามรักษาทุกสิ่งเอาไว้
ราวกับว่าเราจะอยู่กับมันได้ตลอดไป

แต่เมื่อมองชีวิตด้วยธรรมะ
เราจะค่อยๆ เห็นความจริงว่า...

โลกนี้และชีวิตนี้ ไม่มีอะไรเป็นของเราอย่างแท้จริง

เราเคยเกิดมาแล้ว
ไม่รู้กี่ครั้ง

เคยมีความสุขอย่างนี้
เคยร้องไห้อย่างนี้
เคยรักใครบางคนอย่างสุดหัวใจ
เคยสูญเสียสิ่งที่รัก
เคยสมหวัง
เคยผิดหวัง
เคยหัวเราะ
เคยเจ็บปวด

แล้วทุกอย่างก็ผ่านไป

ผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า
หลายภพ หลายชาติ
จนบางทีเราอาจลืมไปแล้วว่า
สิ่งที่เรากำลังทุกข์อยู่ในวันนี้
แท้จริงก็เป็นเพียงอีกบทหนึ่ง
ของการเดินทางอันยาวไกลของชีวิต

ดังนั้น...

เมื่อมีความสุข
จงดีใจแต่พอประมาณ

เมื่อมีความทุกข์
จงทุกข์แต่พอประมาณ

ไม่ใช่เพราะชีวิตไม่มีความหมาย

แต่เพราะเรารู้ว่า
ไม่มีสิ่งใดตั้งอยู่ตลอดไป

คนที่เรารักก็ต้องจาก
สิ่งที่เรามีก็ต้องเปลี่ยน
ร่างกายที่เราเฝ้าดูแล
ก็ต้องเสื่อมสลาย

แม้กระทั่งตัวเราเอง
ก็ไม่ได้อยู่กับโลกนี้ตลอดกาล

วันนี้เรายังเรียกสิ่งหนึ่งว่า "ของเรา"
วันหนึ่งเราก็ต้องวางมันลง

วันนี้เรายังเรียกใครบางคนว่า "คนของเรา"
วันหนึ่งเราก็ต้องปล่อยเขาไปตามทางของเขา

และวันหนึ่ง
เราก็ต้องเดินทางกลับไป
ยังที่ที่เราเคยจากมา

หลวงปู่จันทร์ศรี จนฺททีโป
ได้เมตตาสอนให้เราเห็นความจริงของชีวิต
ให้รู้จักปล่อยวาง
ไม่หลงยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งทั้งหลายจนเกินไป

เพราะเมื่อรู้ว่า
ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไป

เราจะไม่ดีใจจนหลง
และไม่เสียใจจนพัง

เราจะรัก...แต่ไม่ยึด
เราจะมี...แต่ไม่หลง
เราจะทำหน้าที่...แต่ไม่แบกทุกอย่างไว้ในใจ

ชีวิตไม่ได้สอนให้เรา
"เอาชนะความตาย"

แต่กำลังสอนให้เรา
อยู่กับความไม่เที่ยงอย่างเข้าใจ

เมื่อถึงเวลาต้องจาก
ก็จาก

เมื่อถึงเวลาต้องวาง
ก็วาง

เมื่อถึงเวลาต้องเดินทางต่อ
ก็เดินทางต่อ

เพราะทุกชีวิต
ล้วนกำลังเดินทางกลับไปสู่ความจริงเดียวกัน

ไม่มีใครเอาอะไรติดตัวไปได้
นอกจากสิ่งที่ได้ทำไว้
และคุณภาพของจิตใจที่ได้ฝึกฝนไว้

เพราะฉะนั้น
ในวันที่ยังมีลมหายใจ

ทำความดีให้มากเท่าที่ทำได้
ให้อภัยให้มากเท่าที่ใจจะทำได้
รักกันให้ดี
ดูแลกันให้ดี
และอย่าปล่อยให้วันเวลาผ่านไป
โดยที่เรายังมัวทุกข์กับสิ่งที่ไม่อาจรักษาไว้ได้

โลกนี้ไม่มีอะไรเป็นของเรา

แต่เรายังมีโอกาส
ใช้ชีวิตนี้ให้เป็นประโยชน์

แล้วเมื่อถึงวันที่ต้องวางทุกอย่างลง
ขอเพียงใจเราเบา
ไม่ติดค้าง
ไม่อาฆาต
ไม่เสียดายจนเกินไป

ก็อาจเพียงพอแล้วสำหรับการเดินทางครั้งหนึ่ง

น้อมนำคำสอน
หลวงปู่จันทร์ศรี จนฺททีโป

นามบุญ
#เห็นทุกข์เห็นธรรม