จะอยู่ยังไง...ให้รอด?

"บางครั้ง...ชีวิตไม่ได้ต้องการให้เราเก่งขึ้น
แค่ขอให้เรา...อย่าพังไปกับวันที่แย่ที่สุดก็พอ"

คาถาเตือนใจยามเช้า 

ก่อนเริ่มต้นวันใหม่
ก่อนออกไปพบเจอเรื่องราวต่าง ๆ
ลองหยุดนิ่งสักครู่ หายใจเข้าลึก ๆ
แล้วตั้งใจให้ใจสงบ

"พุทโธ ธัมโม สังโฆ
พุทโธ ธัมโม สังโฆ
พุทโธ ธัมโม สังโฆ"

แล้วบอกกับตัวเองว่า

วันนี้จะมีสติ
ไม่ประมาทกับชีวิต
มีปัญญาเมื่อพบปัญหา
มีความอดทนเมื่อพบอุปสรรค
และจะไม่ปล่อยให้ความทุกข์
พรากสติของเราไป

เพราะชีวิตไม่ได้สัญญาว่า
พรุ่งนี้จะง่ายกว่าวันนี้

บางวันต้องเจอเรื่องที่ไม่ทันตั้งตัว
เงินไม่พอ งานมีปัญหา
คนที่เคยพึ่งพาอาจพึ่งไม่ได้
สิ่งที่วางแผนไว้ อาจพังลงต่อหน้าต่อตา

แต่การรอดของชีวิต
ไม่ใช่การไม่มีปัญหา

คือการมีสติพอ
ที่จะไม่พังไปพร้อมกับปัญหา

เมื่อแก้ไม่ได้...ให้หยุดก่อน
เมื่อยังไปต่อไม่ได้...ตั้งหลัก
เมื่อสูญเสีย...ยอมรับความจริง
เมื่อไม่มีใครช่วย...ฝึกช่วยตัวเอง
และเมื่อชีวิตเหลือเพียงทางเล็ก ๆ
ก็เดินไปทีละก้าว

อย่าใช้วันที่เลวร้ายที่สุด
ตัดสินว่าชีวิตที่เหลือจะเลวร้ายทั้งหมด

เพราะวันที่เราล้ม
ไม่ได้แปลว่าเราจะล้มตลอดชีวิต

ชีวิตจะรอดได้
ไม่ใช่เพราะเราเก่งกว่าปัญหา
แต่เพราะเราไม่ยอมให้ความทุกข์
พรากสติของเราไป

บางครั้ง...
สิ่งที่ต้องรักษาไว้ก่อนเงิน งาน หรือสิ่งของ
คือ ใจของเราเอง

เพราะตราบใดที่ยังมีสติ
ยังมีลมหายใจ
และยังมองเห็นทางข้างหน้า

"ยังไม่ต้องรู้ก็ได้ว่า
พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
แค่วันนี้...อย่าหมดหวังกับตัวเอง"

ชีวิตก็ยังมีทางไปต่อเสมอ