น้ำตาจะไหล!!! เมื่อผมพาคุณยายวัย 93 ขึ้นเครื่องบินครั้งแรก!!

ในยุคปัจจุบันเชื้อไหมค่ะว่าผู้ป่วยเป็นโรคซึมเศร้ากันเป็นจำนวนมาก เนื่องจากลูกหลานทั้งหลายต่างก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องออกไปดิ้นรนเพื่อทำงานหาเลี้ยงตัว ทำให้พ่อแม่ในวัยไม้ใกล้ฝั่ง ต้องนั่งเหงาอยู่บ้านคนเดียว บ้างก็เจ็บป่วยจนไมมีใครทราบ จนวาระสุดท้ายของชีวิต บ้างก็โดนทำร้าย

วันนี้เรามีเรื่องราวของหนุ่มคนนึงที่พอได้อ่านแล้ว ทำให้รู้สึกตื้นตัน เมื่อเขาพาคุณยายในวัย 93 ปี และญาติๆผู้สูงอายุ ขึ้นเครื่องบินได้เป็นครั้งแรก ไปดูกันเลยว่าวินาทีที่คุณยายได้ท่องเที่ยวบนท้องฟ้าครั้งแรกกันเลยดีกว่า

"หลายครั้งที่ผมเดินทางด้วยเครื่องบิน คงไม่มีอะไรต้องตื่นเต้นแล้ว หากแต่ครั้งนี้ ผมต้องพาคุณยายของผม ในวัย 93 ปีขึ้นบินเป็นครั้งแรกนี่ซิ จะเป็นยังไงนะ

สิ่งที่กังวลคือยายอายุมากแล้ว เกรงว่าจะมีปัญหา เพราะยายไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อนเลย ยากหล่ะซิทีนี้ แต่ผมจะพยายามพายายขึ้นเครื่องบินให้ได้ เราเดินทางจากเชียงราย อ.เวียงป่าเป้า มาขึ้นเครื่องที่สนามบินเชียงใหม่ เรามาด้วยกันทั้งหมด 5 คน มีแม่ ป้า ยาย น้องสาว และผม จุดหมายปลายทางของเราคือ สนามบินดอนเมืองกรุงเทพ ระหว่างทาง จากเชียงราย มาเชียงใหม่ ยายพูดไม่หยุดเลย คงดีใจและตื่นเต้นน่าดู แต่สิ่งที่ห่วงคือ ยายจะหอบมั้ยพูดเยอะขนาดนี้ 55

เมื่อมาถึงสนามบินเชียงใหม่ ยายเงียบกริ๊บและสังเกตุทุกอย่างโดยรอบ ราวกับเป็นสิ่งแปลกใหม่ของเด็กคนหนึ่งในโลกใบใหญ่ แต่ไม่พูดนะ เราบอกอะไรยายก็ทำตามอย่างดี (ปกติยายดื้อ) ผมเช็คอินเรียบร้อย ที่เคาท์เตอร์ Thai lion Air เจ้าหน้าที่สังเกตุเห็นยาย แต่ก็ไม่ได้เรียกอะไร คือกลัวว่าเขาจะไม่ให้ยายขึ้น เสดสรรพรีบเดินหันหลัง แต่พนักงานเช็คอินเดินออกจากเคาร์เตอร์เรียก ในใจคิดว่า เอาแล้วเขาจะให้ยายขึ้นมั้ยน้อ?

"ผู้โดยสารคะ คุณยายเดินไหวมั้ย ใช้รถวีลแชร์บริการจะดีกว่า เกรงว่าคุณยายจะเหนื่อย" สีหน้าเปลี่ยน คือดีใจอ่ะ เขาบริการดีจัง ทั้งยายและป้า อายุมากเลยได้วิลแชร์ 2 คน แต่จะบริการที่สนามบินดอนเมืองนะ เนื่องจากที่สนามบินเชียงใหม่ เดินไม่ไกล ถึงขนาดนั้น เมื่อขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้น 2 ยายเหนื่อย และขอหยุดพักเป็นระยะ ในใจคิดว่า"ยายจะไหวมั้ยนะ"จนกระทั่งผ่านจุดตรวจบัตรโดยสาร ผมทำแทนยายข้างๆทุกอย่าง จนกระทั่งมาถึงที่บริเวรทางเดินลงไปยังเครื่อง แอร์โฮสเตรส ก็ออกมารับยาย"

และพาเดินไปยังที่นั่งผู้โดยสาร ช่วงนั้นอาจจะช้าหน่อย ผมเกรงใจผู้โดยสารท่านอื่น แต่ทุกคนยิ้มและ มีท่าทีเป็นมิตรกับยายมาก คนไทยใจดีจริงๆ

ยายดูตื่นเต้น แต่ใบหน้าก็มีรอยยิ้มตลอดเวลา ยายคิดอะไรอยู่นะ เห็นไม่พูดเลยต่างจากสักครู่นี้ที่พูดไม่หยุด

พอขึ้นเครื่องได้สักพัก ความตื่นเต้นคงลดลง ยายสังเกตุเห็น สาวไทย กับฝรั่งเบาะหน้า เขาซบไหล่กันแสดงว่าเริ่มคลายความกังวลลงแล้วระหว่างนั้นผมจับมือยายไว้ตลอด ยายส่องมองลอดช่องหน้าต่าง และดูจะสนใจเป็นพิเศษ ก่อนเครื่องออก ชี้มือถามนั่นนี่ เหมือนเด็กๆ

ยายยังหลับตาปี๋ ผมบอกยายว่า ยายลองมองดูข้างนอกมั้ย ไม่น่ากลัวหรอก ไฟจากมุมสูงเมืองเชียงใหม่แบบนี้ อยากให้ยายเห็น ยายค่อยๆลืมตามอง แล้วก็มองอย่างพิจารณา"เออสวยเนาะลูก"ผมได้แต่ยิ้มและจับมือยายไว้ เพราะนี่คงเป็นครั้งแรกที่ยายเห็นเมืองเชียงใหม่สูงขนาดนี้

เมื่อเครื่องกำลังจะบินลงสู่สนามบิน หลังจากแจ้งเตือน เครื่องมีวูบวาบเล็กน้อย เตรียมกลับสู่ความระทึกอีกครั้ง ถ้าลงจอดสำเร็จ และนิ่มนวล ยายคงจะไม่กลัว แต่ตรงกันข้าม ถ้าเครื่องลงรันเวย์แรงๆ ยายอาจจะไม่กล้าขึ้นอีก ช่วงเวลาชี้ชะตาเริ่มขึ้น ผมให้ยายหลับตา และจับมือผมแน่นๆ ตอนนั้นยายเหมือนเด็กมาก ราวกับผมพาลูกมาเที่ยว ยายให้ความร่วมมือผมเป็นอย่างดี ผมนับถอยหลังช่วงล้อเครื่องบินแตะพื้น 3 2 1 0 เครื่องลงอย่างนิ่มนวล ยายบีบมือผมแน่น แต่แสดงอาการไม่ตกใจ 

ขอขอบคุณสำหรับการดูแลเอาใจใส่ และพายายของผมเดินทางในครั้งนี้ของ Thai Lion Air เพราะการเดินทางครั้งนี้ คงไม่บ่อยครั้งนัก ที่คุณยายจะได้มีโอกาสอีกในชีวิตนี้ 

ขอบคุณที่มา :: pantip :: หงส์เหม