ให้อภัยเมื่อผู้อื่นพลั้งเผลอ

... 

เราไม่ต้องยึดถืออะไรผู้ปฏิบัติธรรมน่ะ 

แม้ว่าใครจะทำอะไรไม่พออกพอใจ เราก็ไม่ถือ 

ละทิ้งให้หมดไปเลย ไอ้ความไม่พอใจนั่นเป็นกิเลส 

เรื่องที่เขาพูดมานั้นเมื่อจิตเราไม่หวั่นไหว 

ถ้าตนมีความชั่วอย่างนั้นอยู่ในใจ 

ตนก็ปล่อยออกไปกระทบกระทั่งผู้อื่น 

ถ้าผู้อื่นมีความชั่วอย่างนั้นอยู่ในใจ 

เขาก็ปล่อยออกไปกระทบกระทั่งผู้อื่น 

มันก็เป็นอยู่อย่างนี้ 

เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าจึงได้ทรงสอนให้รู้จักให้อภัยต่อกัน 

เพราะความพลั้งเผลอมันมี บุคคลละกิเลสยังไม่หมด 

เมื่อความพลั้งเผลอของใครเกิดขึ้นแล้ว 

เราก็ต้องระลึกเสมอ..อ่อ ผู้นี้เผลอแล้ว 

อย่างนี้เราก็ไม่ถือสา เราก็นิ่งเสียอย่างนี้นะ 

เหตุนั้นต้องให้มันนิ่งภายในแล้วก็มันนิ่งภายนอกอีกด้วยกัน 

เช่นนี้มันจึงไม่กำเริบขึ้นมาอีกกิเลสเหล่านั้นน่ะ มันเป็นอย่างนั้น 

เท่านี้แล้วไม่หวนนึกถึงธรรมะประกอบกันนี่ไม่ได้เลย 

เมื่อไม่มีธรรมะอยู่ในใจแล้วหน่อยนึงมันก็ทำลายศีลอีกแล้ว 

มันเป็นเช่นนั้น เพราะศีลธรรมมันจึงว่าได้เป็นคู่กันนั่นแหละ เป็นคู่กัน 

ท่านจึงเรียกว่า เป็นผู้มี “วิหารธรรม” อยู่ในใจ อืม เป็นอย่างนั้น