ชีวิตไม่ใช่ของนาย ก. นาย ข. นาย ง.

ชีวิตเป็นขบวนการ นับแต่ขบวนการโภชนาหาร
เมตาบอลิสซึ่ม มันทำหน้าที่ของมันเอง
มีระบบหายใจ มีการเคลื่อนไหว มีการเปลี่ยนแปลง
ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่เราตั้งสติรู้ตัว
มาดูตัวชีวิต ดูกาย ดูจิต เราก็จะเริ่มเห็น
ขบวนการของมันอย่างต่อเนื่องติดต่อกันไป
ดังที่พูดแล้วว่า เมื่อจะไปห้องน้ำเราก็ลุกขึ้น
เราก็ก้าวขาไปทีละก้าวๆ
เราก็เริ่มเห็นขบวนการของมัน
จนไปทำธุระเสร็จก็ออกมา
เมื่อออกมาแล้วก็มีธุระอื่นๆ
ดังนั้นชีวิตจึงเป็นเหมือนกระแสน้ำ
ถ้าหากเราไม่ดูมัน ชีวิตก็ปรากฏเป็นท่อนๆ
ไม่เห็นทั้งระบบ เมื่อไม่เห็นทั้งระบบ
เราก็เกิดความสงสัยคลางแคลงขึ้นมา
แต่พอมาเห็นทั้งระบบแล้ว หายสงสัย
เหมือนเดินเข้าไปในป่า
ไปเห็นหางอะไรก็ไม่รู้โผล่มาจากรู เราก็สงสัย
พอจับหางดึงออกมาหมด ก็หมดสงสัย
รู้เห็นสัมผัสได้ที่ตนเองว่าอะไรเป็นอะไร
ถ้าเราเริ่มดูตัวเองไป ดูกายดูจิต
ดูสิ่งที่มีจริงไม่ใช่สร้างภาพพจน์อะไรขึ้น
คือเห็นของจริง พระพุทธเจ้าท่านสอนของจริง
ท่านไม่ได้นึกขึ้นเองว่า นั่นเป็นอันนี้ อันนี้เป็นอันนั้น
นั่นคนละเรื่อง นั่นคนเพ้อพกไป
พระพุทธเจ้าท่านสอนให้เรามาดูตัวเอง
ดูกายกับจิตมันทำงานกันอย่างไร
เมื่อเราไปที่ป่าหรือที่ใด
เห็นผู้หญิงผู้ชายเขากอดกัน
เราอาจชอบแอบดู ฉันใดฉันนั้น
กายกับจิตมันกอดสัมพันธ์กันอยู่
แล้วมันสำเร็จเป็นการเคลื่อนไหว
เรามาดูอันนี้ว่ามันเคลื่อนไปอย่างไร เราก็ดูไป
ไม่ช้าไม่นานจิตก็จะไปรวมกับตัวที่สังเกต
เข้าไปรวมกับการเคลื่อนไหวนั้น
แล้วจะเกิดปรากฏการณ์ของการเปลี่ยนแปลง
พวกเราจึงต้องขวนขวาย มิเช่นนั้น
สิ่งที่เราทำนี้จะเป็นเพียงประเพณีเล็กน้อย
มาบวช ห่มขาว ห่มเขียว ห่มเหลืองไม่สำคัญอะไร
เรื่องวัดเรื่องวาเรื่องทำพิธี ไม่ใช่เนื้อหาของมัน
ห่มเหลือง ห่มขาว ห่มดำ ไว้ผม กร้อนผม
สำคัญอะไร มันสำคัญตรงที่มีการปฏิบัติ
ที่เลิศสุดที่พระพุทธเจ้าสรรเสริญว่าเป็นปฏิบัติบูชา
คือการโน้มไปดูใจตัวเองเดินไปก็ดูตัวเองไป
เป็นการบูชาพระพุทธเจ้า
ไม่เช่นนั้นต่อให้อยู่ใกล้พระพุทธเจ้า
เป็นแรมปีก็ไม่อาจรู้ธรรมได้
--------------------
ราวกับโลกนี้มีเพียงผู้หนึ่ง ตอน ๗
ดั่งสายน้ำไหล
(ท่านเขมานันทะ)