ความคิดกับการทํางาน และการปฏิบัติธรรมไม่ได้ขัดแย้งกัน

ความคิดที่เรารู้ตัวตั้งใจคิดมีสติเพื่อจะทํากิจธุระทางโลกทําได้ตามปกตินะครับ แต่ความคิดที่เราเผลอไม่รู้ตัวขาดสติแล้วคิด ความคิดนี้หล่ะที่เราต้องละ เพราะความคิดที่เราขาดสติเผลอแล้วไม่รู้ตัวนี้หล่ะ ที่เป็นอันตรายเพราะเราเผลอคิดโดยขาดสติมากํากับ ทําให้คิดไหลไปกับ โลภะ โทสะ โมหะ การเจริญสติจะทําให้เราไม่เผลอ เวลาคิดจะคิดแบบมีสติ ไม่ใช่คิดฟุ้งใจลอยแบบไร้สติที่ไม่ได้ประโยชน์กับการงานเลย ดังนั้นยิ่งมีสติก็จะยิ่งทําการงานได้ดียิ่งขึ้นครับ เพราะสัมมาต่างๆในมรรค8 เรายิ่งเจริญมาเท่าไหร่ สติปัญญาเราจะยิ่งมากขึ้นไปเท่านั้น การจัดการปัญหาต่างๆเราจะยิ่งดีมากยิ่งขึ้น เป็นคนเจ้าปัญญาที่อยู่เหนือเหตุผลทางโลก แต่เพราะรู้แจ้งในธรรมจึงรู้จักที่จะพอเพียง เพราะถ้าไม่พอเพียง ปัญญาระดับนี้สามารถสร้างฐานะเป็นเศรษฐีได้ไม่ยาก แต่เพราะปัญญาที่มีเลยทําให้รู้ว่า ไม่มีอะไรเป็นของเราเลย แค่พอเพียงเหมาะสมแต่ไม่กอบโกย เพราะหมดแล้วซึ่งการสะสมที่เกินพอดี สังเกตุไหมละครับหลวงปู่อายุมากๆท่านสอนธรรมทําไมสอนได้ลึกซึ้ง จนไม่น่าเชื่อว่าท่านเรียนมาไม่ได้เยอะเลย เพราะ ปัญญา 3 ระดับในโลกนี้ ปัญญาที่เกิดจากการภาวนาเป็นปัญญาที่สูงที่สุดในโลกนี้ รู้แจ้งเห็นแจ้งในทุกสิ่ง นี้หล่ะครับถึงเรียกว่าการตรัสรู้ การเป็นผู้รู้ เมื่อปฏิบัติมาถึงได้เพียงแค่เบื้องต้นแล้วได้สัมผัสสิ่งหล่าวนี้จากใจในระดับต้นๆ จะรู้ได้ด้วยใจตนเองครับ พระธรรมของพระพุทธเจ้านั้นวิเศษที่สุดแล้ว