ผู้รู้ เป็นสักแต่ว่า เรือนร่างของจิต แต่ ไม่ใช่จิต

"ผู้รู้" เป็นสักแต่ว่า "เรือนร่างของจิต" แต่ "ไม่ใช่จิต

" เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ทั้งทาง ร่างกาย และ จิตใจ

ก็เป็นแต่เพียงว่า "อาการอันหนึ่ง" ที่ "เกิดขึ้น"จาก "จิต"

แต่ไม่ใช่ "จิต"

รู้ชัดเจน ก็เหลือแต่ “ความรู้” นี่เรียกว่า “วัฏจิต”

"เชื้อ" ที่จะพาให้ “จิต” ไปเกิด ไปตาย ในภพชาติน้อยใหญ่นั้น

ก็คือ “ตัวรู้” ที่อยู่กับ “จิต” กลมกลืนเป็น “อันเดียวกัน” อยู่นั้นแล

เมื่อขาดจากความ “สืบต่อ” กับ "สิ่งภายนอก"

จนกระทั่ง "ในขันธ์" เรียบร้อยแล้วยังเหลือแต่ “จิต”

นั่นคือยังเหลือแต่ “อวิชชา” ...

"อวิชชา" นี้ท่านเรียกว่า "เชื้อ" ....

“เชื้อแห่งวัฏจักร” มีอยู่ที่ “จิตนี้”

"ปัญญา" พิจารณาลงไปที่ “จุดนั้น”...

ความสว่างคืออะไร ดูให้ดี ว่าความสุข-สุขอะไร

เป็น “สุขอวิชชา” หรือเป็น “สุขวิชชา”

“สุขสมมุติ” หรือ “สุขวิมุตติ” “สงบตัวจากความคิด”

ลงไปสู่ “ความรู้” อันเป็น “อันหนึ่งอันเดียวกันกับกิเลส”

“กิเลสเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับจิต”

"เชื้อ"ที่พาให้ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ได้ถูก "ถอนพรวด"ขึ้นมาแล้วจาก “จิต”

เหลือแต่ “วิมุตติจิต” เท่านั้นที่นี่ เป็น “จิตที่บริสุทธิ์ล้วน ๆ”

เมื่อ "ดับอวิชชา" แล้ว มัน "ดับไปหมด"

"จิต" ที่นอกเหนือไปจากกฎ "อนิจฺจํ ทุกฺขํ อนตฺตา" แล้ว

นั่นคือ "ผู้พ้นภัย" ... พ้นโลกพ้นตรงนี้

"จิต" เป็น "ธรรม"... "ทั้งดวง" ...

"ธรรมกับจิต" เป็นอันเดียวกันแล้ว

ท่านจึงว่า "ธมฺโม ปทีโป ความสว่างกระจ่างแจ้งในจิต

ที่ปราศจากแล้วจากกิเลส เป็นความสว่างกระจ่างแจ้ง

ไม่มีสิ่งใดเสมอเหมือนในโลกทั้งสามนี้"

หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน 

วัดป่าบ้านตาด อ.เมือง จ.อุดรธานี

ขอขอบคณ Trader Hunter พบธรรม