ศิลปะแห่งการอยู่ลำพัง เปลี่ยนความเหงา ให้เป็น มหากุศล

พลิกชีวิตคนเมือง! เผยศิลปะการอยู่ลำพังอย่างมีสติ ชี้ "ความเหงา" คือโอกาสทองในการสร้างมหากุศล เลิกง้อความสุขจากโลกภายนอก หันมาปั้น "เนื้อนาบุญ" ในใจตัวเอง

ท่ามกลางกระแสความวุ่นวายของสังคมยุคดิจิทัลที่ผู้คนมักติดกับดักความเหงาและคอยเปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับภาพสวยหรูบนโซเชียลมีเดีย ล่าสุดมีการเปิดมุมมองธรรมะชวนคิดถึงการ "อยู่คนเดียวอย่างมีสุข"

 โดยระบุว่า...แท้จริงแล้วหัวใจของความสุขไม่ได้อยู่ที่การได้รับการยอมรับจากคนอื่น แต่อยู่ที่การกลับมาดูแล "เนื้อนาบุญ" ในใจตนเอง ซึ่งเปรียบเสมือนการเป็นเกษตรกรทางจิตวิญญาณที่ต้องหมั่นถอนวัชพืชแห่งความโกรธด้วยการให้อภัย และรดน้ำด้วยสติในทุกลมหายใจ เพื่อสร้าง "จิตตวิเวก" หรือความสงบทางใจที่สามารถเกิดขึ้นได้แม้จะอยู่ท่ามกลางย่านธุรกิจที่จอแจ

นอกจากนี้ยังมีการเสนอทางออกสำหรับผู้ที่ป่วยใจจากการเสพสื่อสังคมออนไลน์ด้วยการฝึก "มุทิตาจิต" ยินดีกับผู้อื่นเพื่อล้างพิษความอิจฉา พร้อมชูคาถาเด็ด "ช่างเขาเถิด" เพื่อวางภาระจากคำนินทาและเลิกแคร์สายตาคนอื่นอย่างเกินพอดี โดยเน้นย้ำให้ทุกคนหันมาเป็น "กัลยาณมิตร" ให้ตัวเอง กล้าให้อภัยความผิดพลาดในอดีต และดูแลร่างกายตัวเองเปรียบเสมือนบ้านที่สะอาดสะอ้าน พร้อมหมั่นสะสม "เสบียงบุญ" ผ่านการให้ทานที่ยิ่งใหญ่อย่างอภัยทาน การรักษาศีลที่เป็นรั้วคุ้มกันชีวิต และการภาวนาอยู่กับลมหายใจซึ่งเป็นเพื่อนแท้คนสุดท้าย

ท้ายที่สุด การเปลี่ยน "ปัญหา" ให้เป็น "ปัญญา" ตามหลักอริยสัจ 4 จะช่วยให้เราเลิกตั้งคำถามว่าทำไมเรื่องร้ายต้องเกิดกับเรา แต่จะเปลี่ยนเป็นการหาบทเรียนจากสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อเข้าใจกฎไตรลักษณ์ว่าทุกอย่างไม่เที่ยงและบังคับไม่ได้ ตัวตนที่เคยแบกทุกข์จะเล็กลงจนพบกับความสงบที่สมบูรณ์ นำไปสู่บทสรุปที่ว่าเป้าหมายของการอยู่คนเดียวไม่ใช่การตัดขาดจากโลก แต่คือการค้นพบ "นิพพานน้อยๆ" ในใจที่ไม่ต้องพึ่งพิงสิ่งใดภายนอกอีกต่อไป