เวรย่อมไม่ระงับด้วยการจองเวร

"ถ้าเอาแต่ให้อภัย แล้วเมื่อไหร่จะได้แก้แค้น?"

คำถามนี้ไม่ผิดเลย
เพราะเมื่อเราเจ็บปวด หัวใจย่อมอยากเห็นความยุติธรรม
อยากให้คนที่ทำร้ายเราได้รับในสิ่งที่เขาทำ

แต่เมื่อพิจารณาให้ลึกลงไป...

การแก้แค้นคือการฝากความสุขของเราไว้กับความทุกข์ของอีกคน
ตราบใดที่เขายังไม่ล้ม เราก็ยังไม่มีวันเป็นสุข

พระพุทธเจ้าตรัสว่า
"เวรย่อมไม่ระงับด้วยการจองเวร
แต่ระงับด้วยการไม่จองเวร
นี่เป็นธรรมอันเก่าแก่"

การให้อภัย
จึงไม่ใช่การปล่อยให้คนผิดลอยนวล
และไม่ใช่การยอมให้ใครมาทำร้ายเราได้อีก

การให้อภัย คือการปล่อยมือจากก้อนถ่านที่กำลังเผาใจตัวเอง

คนที่ควรได้รับอิสรภาพมากที่สุด
ไม่ใช่คนที่ทำร้ายเรา
แต่คือ "ตัวเรา"

กรรมไม่เคยลืมหน้าผู้กระทำ
หน้าที่ของกรรมคือให้ผล
หน้าที่ของเราคือรักษาใจ

หากเขาทำผิด
กฎหมายก็ทำหน้าที่ของกฎหมาย
กรรมก็ทำหน้าที่ของกรรม

ส่วนใจของเรา...