เมื่อความตายมาเยือน มันไม่ได้ถามว่าเราพร้อมหรือยัง?

เมื่อความตายมาเยือน
มันไม่ได้ถามว่าเราพร้อมหรือยัง
ไม่ได้ถามว่ายังมีใครที่เราอยากกอด
มีคำไหนที่ยังไม่ได้พูด
หรือมีเรื่องใดที่ยังค้างอยู่ในใจ

สิ่งที่เคยสำคัญมากในวันนี้
เงิน บ้าน ชื่อเสียง ความสำเร็จ
วันหนึ่งอาจกลายเป็นเพียงสิ่งที่เราวางไว้ข้างหลัง

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังมีความหมาย
คือ เราเคยใช้เวลาที่มีอยู่อย่างไร

เราเคยรักใคร...ก็บอกรักหรือยัง
เคยทำให้ใครเสียใจ...ได้ขอโทษหรือยัง
มีใครที่ดีกับเรา...ได้ขอบคุณเขาหรือยัง
และมีเรื่องใดที่แบกไว้หนักเหลือเกิน
แต่จริง ๆ แล้วควรวางลงตั้งนานแล้ว

พระพุทธศาสนาสอนเรื่อง มรณสติ
ไม่ใช่เพื่อให้เราหวาดกลัวความตาย
แต่เพื่อให้เราไม่ประมาทกับชีวิต

เพราะเมื่อระลึกได้ว่า
ทุกสิ่งที่พบกันย่อมมีวันพลัดพราก
เราจะเริ่มเห็นว่า
การได้ตื่นขึ้นมาอีกหนึ่งเช้า
การมีคนที่รักยังอยู่ข้าง ๆ
แม้แต่การได้กินข้าวธรรมดาด้วยกันหนึ่งมื้อ

ล้วนไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย

อนิจจัง จึงไม่ได้สอนเพียงว่า
"ทุกสิ่งไม่เที่ยง"

แต่มันกำลังบอกเราว่า
ในเมื่อทุกสิ่งไม่เที่ยง
จงรักสิ่งที่ยังอยู่ให้ดี
จงทำสิ่งที่ควรทำในวันที่ยังทำได้
และอย่าเสียเวลาของชีวิต
ไปกับความโกรธ ความถือดี หรือการเอาชนะกัน
จนวันหนึ่งเหลือเพียงคำว่า
"รู้อย่างนี้..."

ความตายอาจอยู่ไกลจากเรา
หรืออาจใกล้กว่าที่เราคิด

เราไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเหลือเวลาเท่าไร
เพียงรู้ว่า วันนี้ยังมีเวลา ก็พอ

มีเวลาก็รักกันให้มาก
มีเวลาก็ให้อภัย
มีเวลาก็ทำความดี
มีเวลาก็กลับไปกอดคนที่เรารัก

เพราะวันหนึ่ง
สิ่งที่เราอยากได้คืนที่สุด
อาจไม่ใช่เงิน ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่ความสำเร็จ

แต่อาจเป็นเพียง
"อีกหนึ่งวันธรรมดา"
กับใครบางคนที่เราเคยคิดว่า
เขาจะอยู่กับเราไปอีกนาน

#เห็นทุกข์เห็นธรรม