| |
|
สองนักฟิสิกส์ที่แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก Rui Zheng และ Thomas Witten
ได้บอกไว้ในวารสาร Physical Review E ฉบับเดือนธันวาคม 2549 ว่า ในทางทฤษฎีแล้ว เราสามารถเป่าฟองสบู่ให้มีขนาดใหญ่เป็นสองเท่าของจัตตุรัสเทียนอันเหมินได้ หากว่าเป็นการเป่าในอวกาศและฟองสบู่นั้นเป็นส่วนผสมของน้ำมัน (pump oil) กับสารลดแรงตึงผิว (surfactant) แทนที่จะใช้น้ำสบู่ทั่วไป
|
|
จากการศึกษาเชิงฟิสิกส์ ทั้งสองพบว่า
ฟองสบู่จากส่วนผสมดังกล่าวเมื่อเป่าให้พองในสภาวะแวดล้อมของอวกาศแล้ว จะมีการระเหยตัวช้ามาก ช้าจนพอที่จะทำให้เราสามารถสร้างฟิล์มที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 กิโลเมตรและมีความหนาขนาด 1 มิลลิเมตรได้ อีกทั้งยังจะสามารถคงสภาพได้นานอย่างน้อยหนึ่งปีเลยทีเดียว
|
|
|
แล้วถ้าหากเรานำการทดลองนี้มาทำที่ระดับวงโคจรของโลก
อาจจะเกิดปัญหาว่า อุณหภูมิระดับเยือกแข็งในสภาวะอวกาศจะทำให้ฟิล์มของฟองสบู่แข็งตัวเป็นน้ำแข็ง แต่ว่าความเย็นดังกล่าวจะถูกชดเชยด้วยความร้อนจากดวงอาทิตย์ ซึ่งฟองสบู่พวกนี้จะดูดซับไว้ ทำให้สภาพของฟิล์มบางไม่เปลี่ยนแปลง
|
|
หลายคนอาจจะสงสัยว่า
แล้วพวกเขาจะศึกษากันไปทำไม ใครจะไปเล่นเป่าฟองสบู่บนอวกาศแล้วมาเทียบกันว่าใครเป่าได้ใหญ่กว่ากัน
|
|
|
อันที่จริงแล้ว
ฟองสบู่แบบที่นักฟิสิกส์ทั้งสองกำลังศึกษานี้ สามารถนำไปสร้างเป็นห้องทดลองชั้นดีเพื่อศึกษาวิจัยในด้านธรณีฟิสิกส์และฟิสิกส์อวกาศ อย่างเช่นเรื่อง การไหลในสองมิติ (two-dimension flow) ของกระแสไหลวน (turbulence)
|
|
อันเป็น ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ
เดียวกันกับการไหลวนของกระแสน้ำในมหาสมุทร การไหลวนของพายุไซโคลน หรือกระแสไหลวนของพลาสมาในอวกาศ ซึ่งเป็นเรื่องที่ทั้งนักธรณีฟิสิกส์ และนักฟิสิกส์อวกาศยังไม่สามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้
|
|
ขอขอบคุณ ข้อมูลที่มีประโยชน์จาก เว็บไซต์ วิชาการดอทคอม
เพื่อร่วมกันสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้บนโลกอินเตอร์เน็ต
ผู้มีบทความทางด้านวิทยาศาสตร์น่ารู้
สามารถส่งผลงานของท่านมาได้ที่ arunee@teeneemedia.com
|
|
|
|
|
|
